• Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Spośród wielu miłości, które dziś oferuje świat, w ciszy naszego serca usłyszałyśmy zaproszenie Boga, by swoje życie poświęcić Jego Miłości. Celem naszego życia jest trwanie w miłości i obecności Boga oraz czynienie wszystkiego, co tylko możliwe, by jak najwięcej osób poznało, pokochało i zjednoczyło się z Bogiem.
  • W jedności jest nasza siła

    W jedności jest nasza siła

    Życie we wspólnocie wiary jest jednocześnie darem i zadaniem. Dzielimy z innymi zarówno nasze dary i łaski jak i słabości, i przez to kim jesteśmy przyczyniamy się do całokształtu życia wspólnoty.
  • Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował, odpowiadamy Mu naszą miłością i dobrowolnie wybieramy drogę wskazaną nam przez Chrystusa. Przez naszą profesję zakonną ślubujemy żyć w konsekrowanej czystości, ewangelicznym ubóstwie i apostolskim posłuszeństwie we wspólnocie zakonnej.
  • Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Na wezwanie Boga, rozpoznawane w naszych czasach odpowiadamy w duchu błogosławionej Matki Teresy. Pracujemy w szkolnictwie lub w innych dziedzinach, w których nasza służba wychowawcza jest szczególnie potrzebna.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Zaloguj

Zaloguj się

Użytkownik *
Hasło *
Zapamiętaj mnie

Droga osoby powołanej w naszym Zgromadzeniu

Rozwój każdego powołania to proces, który trwa całe życie. Jesteśmy, a zarazem wciąż się stajemy. Poddajemy się działaniu łaski, aby Bóg sam upodabniał nas do Siebie. A im bardziej upodobniamy się do Chrystusa, tym bardziej czynimy Go obecnym i działającym w świecie dla zbawienia ludzi.

Formacja to droga, którą przebywa każda osoba powołana w tym celu, by przyswoić sobie sposób życia Jezusa, Jego sposób myślenia i odniesienia do Ojca i do innych...

 
ASPIRANTURA 
Aspirantki to młode kobiety zainteresowane życiem zakonnym i utrzymujące regularny kontakt ze Zgromadzeniem, ale jeszcze nie przyjęte do Zgromadzenia. Aspirantki pozostając w domach rodzinnych i kontynuując naukę lub pracę biorą udział w specjalnie przygotowanych dla nich spotkaniach. Celem tego okresu jest zapoznanie aspirantki z istotą powołania chrześcijańskiego i jego różnymi formami, pomoc w poznaniu siebie i dojrzewaniu ludzkim oraz częściowe zapoznanie ze stylem życia konsekrowanego z uwzględnieniem życia w naszym Zgromadzeniu.
 
PRENOWICJAT
Prenowicjat jest okresem trwającym od sześciu miesięcy do dwóch lat. W tym czasie postulantka  przebywając w domu prowincjalnym, przystosowuje swoje życie coraz bardziej do wymagań Ewangelii i doświadcza praktycznie znaczenia wzajemnego dawania i przyjmowania w życiu wspólnym. Bada swoje powołanie, zgodność swoich osobistych darów z naszym sposobem życia, zdolność do dalszego rozwoju osobistego i swą gotowość do rozpoczęcia nowicjatu. Pogłębia swoje życia wiarą, a przede wszystkim fascynację Osobą Jezusa Chrystusa.
 
NOWICJAT
Nowicjuszka otrzymuje specjalny czas, sposobność i pomoc, by stale pogłębiała swą zażyłość z Chrystusem. Zażyłość z Nim jest podstawą i siłą jej życia zakonnego. Szczególną pomocą, by mogła coraz bardziej osobiście poznawać i miłować Chrystusa jest: czas samotności z Nim, modlitwa i studium. We wspólnocie nowicjuszka uczy się naśladowania Chrystusa w życiu według rad ewangelicznych, jako Siostra Szkolna de Notre Dame. Nowicjat trwa dwa lata: rok ścisłego nowicjatu we wspólnocie nowicjackiej oraz rok z trwającą łącznie około czterech miesięcy okresową praktyką w domu prowincjalnym lub na filii.
 
JUNIORAT
Przez swoją profesję siostra jest włączona w nowy sposób w posłannictwo Kościoła i naszego Zgromadzenia. Przyjmuje na siebie obowiązek harmonijnego wiązania w jedność elementów osobistych, wspólnotowych i apostolskich swego życia oddanego Bogu. W okresie ślubów czasowych (od sześciu do dziewięciu lat) siostra podejmuje poważne wysiłki, by rozpoznawać nieustanne wezwanie Boga i by współpracować z łaską Bożą podczas przygotowywania się do przyjęcia dozgonnej konsekracji zakonnej. 
 
FORMACJA PERMANENTNA
 
Nikt nie może zaniechać starań o własny wzrost ludzki i religijny. Na żadnym etapie nie można uznać, że osiągnęło się taką pewność i gorliwość, iż nie trzeba już się szczególnie troszczyć o zachowanie wierności; nigdy też człowiek nie osiąga takiego wieku, w którym może uznać, że zakończył się proces jego dojrzewania. ( Vita consecrata 69)
 
Wszystkie jesteśmy włączone w trwający przez całe życie proces; jesteśmy, a zarazem wciąż się stajemy. Każda siostra podejmuje jako swą podstawową odpowiedzialność troskę o stały rozwój swej osobowości zakonnej. Bierze pod uwagę zarówno potrzebę swego osobistego rozwoju jak i dobro wspólne Zgromadzenia i jego posłannictwo.