• Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Spośród wielu miłości, które dziś oferuje świat, w ciszy naszego serca usłyszałyśmy zaproszenie Boga, by swoje życie poświęcić Jego Miłości. Celem naszego życia jest trwanie w miłości i obecności Boga oraz czynienie wszystkiego, co tylko możliwe, by jak najwięcej osób poznało, pokochało i zjednoczyło się z Bogiem.
  • W jedności jest nasza siła

    W jedności jest nasza siła

    Życie we wspólnocie wiary jest jednocześnie darem i zadaniem. Dzielimy z innymi zarówno nasze dary i łaski jak i słabości, i przez to kim jesteśmy przyczyniamy się do całokształtu życia wspólnoty.
  • Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował, odpowiadamy Mu naszą miłością i dobrowolnie wybieramy drogę wskazaną nam przez Chrystusa. Przez naszą profesję zakonną ślubujemy żyć w konsekrowanej czystości, ewangelicznym ubóstwie i apostolskim posłuszeństwie we wspólnocie zakonnej.
  • Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Na wezwanie Boga, rozpoznawane w naszych czasach odpowiadamy w duchu błogosławionej Matki Teresy. Pracujemy w szkolnictwie lub w innych dziedzinach, w których nasza służba wychowawcza jest szczególnie potrzebna.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Zaloguj

Zaloguj się

Użytkownik *
Hasło *
Zapamiętaj mnie

Rys historyczny Polskiej Prowincji

S

woją działalnością pedagogiczno-dydaktyczną Siostry Szkolne de Notre Dame ogarnęły Polskę na początku XX wieku, choć w obecnych granicach Polski rozwijały działalność już od 1851 roku. Pierwsze polskie domy powstały w Galicji, na Śląsku i na Zaolziu. Do Lwowa przybyły Siostry w 1904 roku i na życzenie błogosławionego ks. Arcybiskupa Józefa Bilczewskiego założyły nową szkołę dla dziewcząt. Z wielkim zapałem podjęły się zadania podniesienia poziomu nauczania i stworzyły dalekowzroczny plan rozwoju szkolnictwa.

W trakcie I wojny światowej Siostry pozostały w mieście, dzieląc z mieszkańcami trudy wojennej zawieruchy. W 1924 roku utworzono wikariat polski, który następnie w 1934 roku został podniesiony do rangi prowincji polskiej. Odpowiedzialność za rozwój i działalność polskiej jednostki Zgromadzenia powierzono M. Jarosławie Bonczek, która zakładała nie tylko szkoły dla dzieci i gimnazja dla młodzieży, ale organizowała kształcenie kadry nauczycielskiej, a młodzież pracującą przygotowywała do życia praktycznego w wyspecjalizowanych szkołach gospodarczych. W okresie II wojny światowej  Matka Jarosława musiała zmagać się z krzywdzącymi decyzjami władz okupacyjnych, które pozbawiały Siostry własności domów i uniemożliwiały działalność apostolską. Siostry dzieliły los polskiej ludności skazanej na wygnanie, musiały  tułać się i szukać pracy w przebraniu, a  nawet cierpieć w więzieniu do ofiary z własnego życia. Utraciwszy bezpowrotnie wszystkie domy na Kresach Wschodnich, Siostry rozpoczęły w 1945 roku organizację prowincji polskiej na Ziemiach Odzyskanych w budynkach byłej prowincji śląskiej. W latach 1945-1946 domem prowincjalnym był klasztor w Bielsku. Od 1946 roku siedzibą zarządu prowincji jest budynek Zgromadzenia w Opolu.

Powojenne decyzje władz państwowych spowodowały, że siostry nie mogły prowadzić działalności nauczycielsko-wychowawczej w szkołach, dlatego  podejmowały nowe dziedziny pracy wychowawczo - opiekuńczej, administracyjnej w urzędach kościelnych i duszpasterskiej przy parafiach. Te z kolei  wymagały zdobywania dodatkowych kwalifikacji. Za jedno z  podstawowych zadań siostry uznały działalność wychowawczo-nauczycielską pozaszkolną, jaką realizowały w katechezie przyparafialnej. Prowadziły także działalność  repolonizacyjną na terenie Ziem Odzyskanych, i to zarówno w prowadzonych przez siebie przedszkolach i domach dziecka, jak i na kursach prowadzonych dla młodzieży i dorosłych w wielu domach i placówkach prowincji polskiej.