• Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Serce kształtuje się według tego, co kocha

    Spośród wielu miłości, które dziś oferuje świat, w ciszy naszego serca usłyszałyśmy zaproszenie Boga, by swoje życie poświęcić Jego Miłości. Celem naszego życia jest trwanie w miłości i obecności Boga oraz czynienie wszystkiego, co tylko możliwe, by jak najwięcej osób poznało, pokochało i zjednoczyło się z Bogiem.
  • W jedności jest nasza siła

    W jedności jest nasza siła

    Życie we wspólnocie wiary jest jednocześnie darem i zadaniem. Dzielimy z innymi zarówno nasze dary i łaski jak i słabości, i przez to kim jesteśmy przyczyniamy się do całokształtu życia wspólnoty.
  • Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Oddajemy się całkowicie i niepodzielnym sercem Bogu i naszemu powołaniu

    Ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował, odpowiadamy Mu naszą miłością i dobrowolnie wybieramy drogę wskazaną nam przez Chrystusa. Przez naszą profesję zakonną ślubujemy żyć w konsekrowanej czystości, ewangelicznym ubóstwie i apostolskim posłuszeństwie we wspólnocie zakonnej.
  • Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Nie ma nic szlachetniejszego niż ratowanie dusz dla nieba

    Na wezwanie Boga, rozpoznawane w naszych czasach odpowiadamy w duchu błogosławionej Matki Teresy. Pracujemy w szkolnictwie lub w innych dziedzinach, w których nasza służba wychowawcza jest szczególnie potrzebna.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
Zaloguj

Zaloguj się

Użytkownik *
Hasło *
Zapamiętaj mnie

Charyzmat i duchowe dziedzictwo Zgromadzenia

Założycielka Sióstr Szkolnych de Notre Dame, gorąco pragnęła jedności wszystkich w Bogu, oparła Zgromadzenie na fundamencie Eucharystii, zakotwiczyła je w ubóstwie i poświęciła Maryi.

Jako niewiasta silna wiarą, stale szukająca Woli Bożej, zabiegała o jedność w naszej międzynarodowej wspólnocie i odpowiadała na naglące potrzeby czasu, szczególną troską otaczając ubogich oraz realizując dalekosiężne zamierzenia wychowawcze. W tych darach Ducha, danych naszej Założycielce Matce Teresie,  rozpoznajemy rozwijający się stale charyzmat naszego Zgromadzenia.

 

Charyzmat naszego Zgromadzenia wyrasta z naszego duchowego dziedzictwa,

którym w szczególny sposób obdarzyli nas: 
 

ŚWIĘTY AUGUSTYN (354-430),
biskup Hippony, wybitny teolog Starożytności Chrześcijańskiej, założyciel życia monastycznego w Kościele Zachodnim. On, widząc w Trójcy Świętej podstawę, źródło i cel każdej wspólnoty, założył z kapłanami wspólnotę braterską, która miała być jednego serca i jednej duszy w Bogu i kierował nią według opracowanej przez siebie reguły zakonnej. Ten rozpalony miłością Święty podkreślał miłość do Boga i bliźniego jako najwyższy cel i doskonałość człowieka. Jego dzieła zawierają także liczne wskazania psychologiczne, metodyczne i pedagogiczne, które zarówno dla ówczesnego systemu szkolnego jak i dziś pozostają słuszne i skuteczne.

 
 

ŚW. PIOTR FOURIER (1565-1640),
reformator i duchowy odnowiciel Zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna, którego także był członkiem. Będąc proboszczem w małej parafii Mattaincourt we Francji, wraz z Alicją le Clerc założył Zakon Kanoniczek de Notre Dame, dla których wspólnie opracowali regułę i konstytucje na podstawie Reguły św. Augustyna. Uznając służbę apostolską za istotny element zgromadzenia, które założyli, ukazali życiu zakonnemu nową drogę. Odczytując znaki czasu oraz trudną sytuację religijną i moralną ówczesnego społeczeństwa, św. Piotr opracował w Regule Zakonu obszerny rozdział o wychowaniu i nauczaniu młodzieży, któremu siostry Kanoniczki ślubowały poświęcić się w sposób szczególny.

 
 

BŁ. ALICJA LE CLERC  (1576-1622),
współzałożycielka Zakonu Kanoniczek Regularnych św. Augustyna de Notre Dame. Słysząc w sercu Boże wołanie, pod duchowym przewodnictwem proboszcza parafii Mattaincourt, postanowiła poświęcić się Bogu poprzez życie wspólne, ubogacone modlitwą i prostotą. Siostry z miłości do Boga miały gromadzić dzieci wzrastające bez religijnego nauczania, opiekować się nimi i wychowywać tak, aby nauczyły się żyć mocą wiary. Polecenie to bł. Alicja odczytała podczas wizji, kiedy ujrzała Matkę Bożą w nieznanym ubiorze, przekazującą jej Dziecię Jezus ze słowami: „Daję ci Je, abyś się zatroszczyła, by mogło wzrastać”. Od samego początku działalność sióstr otoczona była szczególną opieką Maryi, „naszej miłej Pani”.

 

MICHAŁ WITTMANN (1760-1833),
proboszcz, a następnie biskup katedry w Regensburgu.Warunki polityczne i religijne w Niemczech w XIX wieku ukazywały wielkie braki w systemie wychowania dzieci i młodzieży.  Zasmucony zamknięciem szkoły zakonnej w Stadtamhof/Regensburg, prowadzonej przez Siostry Kanoniczki de Notre Dame, proboszcz Michał Wittmann przygotowywał Karolinę Gerhardinger, uczennicę tej szkoły, wraz z dwoma innymi dziewczętami do zawodu nauczycielskiego, by móc nauczać w szkole dla dziewcząt w Stadtamhof, prowadzonej przez parafię. Pod duchowym kierownictwem ks. Wittmanna Karolina Gerhardinger coraz wyraźniej rozpoznawała swoje powołanie do życia zakonnego oraz podzielała jego postanowienie, by założyć wspólnotę zakonną i w ten sposób przyczynić się do poprawy sytuacji społecznej przez wychowanie dziewcząt. Pierwszorzędną troską objęli najuboższe spośród nich w małych miastach i wioskach.

 
 

FRANCISZEK SEBASTIAN JOB (1767-1834), 
spowiednik cesarzowej austriackiej Karoliny. Ks. Wittmann razem ze swym przyjacielem ks. Franciszkiem Sebastianem Jobem rozumieli ważność powołania kobiety w doskonaleniu ludzkiej rodziny, dlatego też szczególną troskę poświęcili chrześcijańskiemu wychowaniu dziewcząt.Po nagłej śmierci biskupa Michała Wittmanna, w czasie decydującym dla rodzącego się nowego Zgromadzenia, ks. Franciszek wspierał duchowo młodą nauczycielkę Karolinę Gehardinger, późniejszą Marię Teresę od Jezusa, gdy w roku 1833 odważnie i z niezachwianym zaufaniem w Bożą Opatrzność założyła Zgromadzenie. Podstawą dla Zgromadzenia była reguła Kanoniczek Regularnych św. Augustyna de Notre Dame, a życie młodej wspólnoty kształtowało się też pod decydującym wpływem książeczki noszącej tytuł „Duch Konstytucji Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame”, napisanej przez ks. Franciszka Sebastiana Joba.

 
 

MATKA KAROLINA FRIESS (1824-1892),
Siostra szkolna de Notre Dame, która doskonale odczytując znaki czasu i podejmując niezwykłe ryzyko w dawaniu odpowiedzi na rozpoznane wymogi, dzięki swemu odważnemu i mądremu kierownictwu przystosowała Zgromadzenie Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame do życia na innym kontynencie. Kiedy biskupi amerykańscy zwrócili się do biskupów europejskich z prośbą o duszpasterzy i nauczycieli dla emigrantów, siostra Karolina Friess udała się 1847 roku w grupie czterech pierwszych misjonarek, wraz z bł. Matką Założycielką Marią od Jezusa Gehardinger, za Ocean do Ameryki, aby tam nauczać młodzież żeńską, aby katolicyzm mógł się zachować i umocnić. W 1850 roku, mając 26 lat, siostra Karolina została mianowana przez bł. Matkę Teresę jej wikarią w Stanach Zjednoczonych oraz otrzymała polecenie założenia na kontynencie amerykańskim pierwszego domu macierzystego Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame.